Ik ben de tel kwijt hoe vaak ik al een Taikai heb bezocht, toch is het altijd weer bijzonder om zoveel mensen van over de hele wereld te zien. Ik was nog niet eerder in Noorwegen geweest dus dit was mooi meegenomen. Op donderdag 4 juli vlogen wij samen met Svenerick en Mariette van wie ik les krijg naar Stavanger.
Voor het eerst ging ook mijn zoon Sven mee op reis. Natuurlijk om zijn vader in de gaten te houden.
Jan en Greta gingen ook maar met de auto en we zouden elkaar daar ontmoeten. De vlucht was een makkie als je niet bang bent om te vliegen natuurlijk. Op het vliegveld werden we opgehaald door de organisatie.
Voor het eerst was dit goed geregeld, om bij het hotel te komen kwamen we langs mooie plekken die we graag wilde bezoeken. Mooi hotel, alleen werden we nog niet verwacht maar dit was snel opgelost. Het stemde wel gerust want op sommige Taikai's kun je alles verwachten. Er werd nog niet getraind vandaag dus we gingen er op uit met mensen die we daar hadden ontmoet, onder wie Jack Hoban bij wie ik in 1997 een week ben geweest in New Jersey. Een echte Amerikaan; hij had alleen euro's en dollars bij zich. Noorwegen zit niet eens in de EU. Hij is verder wel cool. Eten! want we hadden natuurlijk honger van het reizen.
Toen we moesten betalen was de lol er wel af, nog duurder dan in Nederland!
|
De volgende dag werd het steeds drukker, meer mensen die ik al kende. Erg gezellig.
's Middags begon de training, Takagi Yoshin Ryu, een mooie school met veel technieken op de knieën. Elke keer als Hatsumi sensei iets voor ging doen deden we een schietgebedje of hij
wilde gaan staan.
Ik trainde met Darren uit Australie, hij is nog groter dan ik, hij werd door Nagato sensei regelmatig op het podium geroepen om het lijdend voorwerp te zijn. De training ging erg snel. 's Avonds uit in Stavanger met de hele groep, het was erg vol in Stavanger omdat er het wereldkampioenschap beachvolleybal werd gehouden. Overal muziek en mensen, een prima combinatie voor een gezellige avond. Laat naar bed dus.
De tweede dag trainen. Iedereen hoopte dat we niet op de knieën hoefden, we hadden geluk, veel zwaard vandaag. Opnieuw een mooie dag, we waren wel lekker moe. Na het eten werd besloten om samen met Jan en Greta en wat ander die mee wilden wat te gaan bezichtigen, er was een legende over 3 bronzen zwaarden het was niet ver rijden. Toen we aankwamen waren we onder de indruk van de grootte van deze zwaarden.
We zijn lang gebleven omdat het ook langzaam donker werd en dit was buitengewoon mooi om te zien. Terug bij het hotel lekker nog wat napraten en slapen.
De laatste trainingsdag is altijd bijzonder omdat we elkaar een jaar niet terug zien. De training was leuk. De mensen die voor 5 de Dan geslaagd waren werden op het podium geroepen.
Deze test wordt normaal alleen door Hatsumi sensei uitgevoerd maar dit keer mochten ook de 14 de Danners deze test af nemen onder wie Sveneric.
|
We zijn altijd blij als mensen die je goed kent deze test halen zoals onze Zweedse vriend Bjorn die vorig jaar in Madrid vanwege slechte organisatie en last van zijn knie het niet haalde. Dit jaar lukte het hem, we waren erg blij voor hem. Hij kon zijn geluk ook niet op. We blijven tenslotte gewoon mensen met gevoelens ook al doe je jaren aan vechtsport.
Grand de final, er is altijd een feest, zoals de hele Taikai die goed was georganiseerd was dit feest een waar feest. Gezelligheid maak je natuurlijk zelf, met de ploeg die aan onze tafel was het zeker gezellig. Er was een optreden van een dansgroep,ze hadden er werk van gemaakt. Het feest duurde tot laat. Honger hadden we natuurlijk wel na zo'n avond dansen. Gelukkig was het tankstation nog open voor hotdogs. Mm mm mm mm.
We hadden een dag extra omdat we iets van de omgeving wilde zien, Sven en ik gingen een tocht maken met een boot door de fjorden. Mooi echt mooi. We moeten nog een terug om alles beter te bekijken.
Jan en Greta hadden het beter zij gingen nog wat rondtrekken in Noorwegen. We gingen terug met een prima gevoel, Sven was erg opgetogen na zijn eerste Taikai wel wat slaap te kort gekomen omdat ik schijn te snurken, nooit iets van gemerkt?
..
Marco Borst
|