20 Juli 2001, eindelijk is het dan zover! Al meer dan een
half jaar zijn we bezig met de voorbereidingen van de expeditie. Misschien is
expeditie een groot woord, maar dat is het uiteindelijk wel. Met veel moeite
hebben we kaarten en gebiedsinformatie kunnen bemachtigen. De overheid van
Kyrgyzstan verbiedt het versturen van gedetailleerde kaarten en informatie over
het grensgebied tussen hun land en Tadjikistan. Kyrgyzstan is een voormalige
Sovjetstaat en nu een republiek. Het ligt noordelijk van Afganistan (hoewel
Tadjikistan ertussen ligt) en westelijk van China. In het zuiden ligt een grote
bergketen, de Pamir, met hoge toppen van ruim 7400 meter.
Precies op de grens tussen Tadjikistan en Kyrgyzstan ligt een
berg, genaamd Pic Lenin, 7134 meter hoog. Samen met Marius en Tom heb ik een
mini-expeditie georganiseerd om deze berg te beklimmen.
Bergbeklimmen heeft niets met ju jutsu te maken. Normaal
train ik twee keer per week bij Sakura. Hoewel het ju jutsu maakt dat ik een
goede algemene conditie heb is het toch nodig om voor de expeditie veel meer
aan duursport te doen. Als training fiets ik veel lange afstanden. In een
weekend vaak tussen de 100 en 200 kilometer.
In het basiskamp aangekomen doen we het de eerste dagen
rustig aan om te wennen aan de hoogte. Het basiskamp ligt al op 3600 meter. Net
zo hoog als sommige bergen in Oostenrijk.
|
Om Pic Lenin te beklimmen moeten we tussen het basiskamp en
de top drie tussenkampen inrichten. Overal moet een tent komen te staan en er
moet voedsel zijn om te kunnen eten.
Om het eerste kamp in te richten huren we een paard en een
yak om de zwaarste uitrusting naar boven te brengen. Zelf lopen we met een
rugzak van ongeveer 25 kilo. Het eerste kamp ligt op 4300 meter. Na kamp 1
moeten we over een gletsjer lopen.
Met een pickel (ijsbijl) en soms aan het
touw klimmen we naar kamp 2. Op deze hoogte is de lucht erg ijl en kost het
ademhalen heel veel moeite. Na een paar dagen wen je wel aan de hoogte maar het
blijft veel energie kosten. Kamp 2 ligt op 5300 meter hoogte, op de rand van de
gletsjer. In 1990 is het kamp weggevaagd, 45 klimmers werden vermist en 43 zijn
er nooit teruggevonden. Dus aangekomen in kamp 2 zoeken we een plaatsje voor de
tent wat een beetje veilig lijkt. Na het opzetten van de tent gaan we terug
naar kamp 1 om weer een tent en voedsel te halen.
Na twee weken zijn we gewend aan de hoogte en hebben we ook
kamp 3 (6300 meter) ingericht. We besluiten de volgende dag een poging te wagen
om de top van Pic Lenin te beklimmen.
Als we ’s morgens wakker worden moeten we eerst sneeuw
smelten op genoeg drinken te hebben voor overdag. Om 7 uur gaan we op pad. Het
lijkt erg mooi weer maar er waait een harde wind. Dat maakt dat het erg koud
is. We hebben speciale schoenen en alle kleren aangetrokken die we bij ons
hebben. Samen met Tom beklim ik heet eerste deel van de berg. Soms moeten we
stoppen om onze handen warm te wrijven.
|
Het is op deze hoogte verschrikkelijk
koud. Ik draag grote plastic schoenen, extra sokken, een bivakmuts en drie paar
handschoenen. Nog steeds heb ik het koud en het gevoel dat mijn tenen eraf
vriezen. Na twee uur merk ik dat ik mijn tenen niet meer warm kan krijgen. Ik
weet dat het nog zeker zes uur lopen is naar de top en besluit om terug te gaan.
Het risico dat mijn tenen bevriezen is veel te groot. Ik heb dat eerder
meegemaakt tijdens een beklimming in Nepal en het is het niet waard om een paar
tenen te verliezen op weg naar de top. Op ongeveer 6400 meter hoogte neem ik
afscheid van Tom. Hij gaat alleen door en uiteindelijk, na 8 uur klimmen, komt
hij boven op de top. Toch nog een succes!
Als Tom terug is in kamp 3 is het al avond. De volgende dag
wil ik graag nog een poging wagen. Maar ’s morgens is het weer nog veel
slechter dan de dag ervoor. We besluiten af te dalen naar kamp 1.
Helaas is het mij niet gelukt om op de top van Pic Lenin te
komen. Wel een beetje een teleurstelling. Maar het is eigenlijk net een soort
wedstrijd. Je traint er lang voor meer uiteindelijk verlies je toch. Jammer,
maar volgend jaar een andere berg en een nieuwe kans.
Frank Rempe
|